Bazen sonunu bildiğim hâlde içime doğuyor. Bile bile hata yapınca da kendimi aptal gibi hissediyorum. Çok sinirleniyorum. Neden bunu kendimize yaparız ki, acı çekmekten haz mı alıyoruz veya ''önyargı atomu parçalamaktan zordur'' diyen toplumsal adalet savaşçısı aynştaynlara fazla mı kanıyoruz?