“Allah cömerttir, cömertliği ve güzel ahlakı sever.” Hz. Muhammed

Sultan Mahmud Gaznevi zamanında, Hasan isminde bir ihtiyar vardı. Çok hastaydı ve karnı ağrıyordu. Doktora gitti ve hastalığını anlattı.

Muayenesini yapan doktor, “Yedi yüz elli gram balı ısıtıp kahvaltıda yiyeceksin,” dedi.

Üzüntüyle doktorun yanından ayrılan ihtiyar, parası olmadığı için düşüncelere daldı. O sırada oradan geçmekte olan Sultan Mahmud Gaznevi’yi gördü. Sultan’dan yedi yüz elli gram bal istedi. Sultan güldü ve “ Hasan Efendi’ye yetmiş beş kilo bal verin,” dedi.

“Sultanım, ihtiyar yedi yüz elli gram bal istedi. Siz ise yetmiş beş kilo veriyorsunuz,” diyen vezirine, “İhtiyar, kendine göre en azını istedi. Ben de bana göre en azından veriyorum,” diye karşılık verdi.

Ey kardeşim! Bu sözden Ümit korkusu geliyor. Sultan Mahmud Gaznevi, bu kadar kerem eder, yedi yüz elli gram isteyene, yetmiş beş kilo verirse, cömertlerin en cömerdi, merhametlilerin en merhametlisi olan Allah Teâlâ’nın zayıf kullarına zatına layık, keremine uygun ihsanda bulunması hiç şaşılacak bir şey değildir. Biz yeter ki istemesini bilelim; O herşeyi verir. O’ndan hiç olmazsa, birazcık isteyelim. O’nun için yok diye bir şey yoktur.