“Her şey insanoğluna feda iken insanoğlu kendine cefa olmuştur. Şems-İ Tebrizi

Belh sultanı İbrahim Ethem, Saray’ında yaka divanını toplar. Vezirleri, âlimler, kumandanları, tebası hazırdır. Dinin içyüzünü savunurken, dışını berbat eden dervişler hakkında konuşulmaktadır. Sultan, o kum yığınları arasında altın parçalarının da bulunduğuna inanmaktadır.

Bir ara kalabalıktan birisi konuşmaya başlar. Her sözü ile sultanın yüreğini de deşmektedir.

İbrahim Ethem, “Sen kimsin? İşin gücün ne? Gözüm pek tutmadı seni..” der.

“Beni işsiz, güçsüz, evsiz, barksız biriyim,” der adam. “Rast geldiğim yere konarım, şimdi sana konuk olmaya geldim.”

İbrahim Ethem sinirlenir, han işletmediğini, orasının Konak olmadığını söyler.

Adam, “Burası han değil mi?” diye sorar.

“Burası İbrahim Ethem’in sarayı!”

“Senden önce kim vardı burada?”

“Babam.”

“Ya ondan önce, ondan önce?”

Babam, büyükbabam.”

“Birinin konup gittiği, öbürünün gelip konduğu yer han değil de nedir?”

İbrahim Ethem donar kalır.