“Ay ışığını saçar, köpek de havlar durur; herkes yaradılışına göre bir işe koyulur.” Mevlana

Dervişin biri, bir büyüğünün kabrini ziyaret etmek üzere kabristana gider. Kabrin başında dua ederken, o esnada kabristanının dışından geçmekte olan tanıdığı birisini görür. Eliyle işaret ederek yanına çağırır.

O kişi bir an kendisini çağırana yönelir. Bir de ne görsün? Kendisini çağıran bir tanıdık…

İçinden, “Şu bizim deli Derviş,” diye geçirir ve eliyle gelemeyeceğini işaret ederek, “Gelemeyeceğim, işim var,” der.

Derviş, işaretparmağını uzatıp kabristanın ufuklarına doğru bir yarım daire şeklinde döndürdükten sonra şu sözü söyler:

“Gel otur şuraya, şu gördüklerin sanki işlerini bitirip de mi geldi?”