İnsanlar zor zamanlarında birbirlerini tanırlar. A deyince B dendiğinde 'saygı' göstererek evlilik yürütülür. (Peh uzmana bak.)
En ufak şeyde sallanan ilişkiler, tarafların içlerindeki saklı hançeri çıkarmalarıyla kanamaya başlıyor.
Özellikle birkaç yıldır kimsenin kimseye tahammülü yok.
Kocamdır yapmaz demiyor kimse. Herkes kendi ayakları üzerinde durmaya çalışıyor.
Eskisi gibi değil artık. Evet bir yandan çok güzel, çünkü kadının gücünü göstermiş oluyoruz. Bir yandan parçalanmış aileler artıyor. Ve gelecek nesil dediğimiz nesillerimize, gençlerimize, işte böyle 'örnek' oluyoruz. Ben annemden babamdan böyle görmedim. Birinin bir hatası kusuru varsa, üstünü kapatıyor eskiler. Görme duyma diyorlar. Kabullenmek var bizde. Değiştirmeye çalışmamak çok önemli. Böyle böyle çoğu ilişki yıllanıyor. Ohoo yoksa evlenmekte çok kolay, boşanmakta.
Sürdürmek önemli ve zor olan. Kendinden emin olmayan hiç kimse o topa girmesin, kimse kendi kendini yakmasın. Evlilik deneyelim olmazsa boşanırız ne olacak diye atılan bir imzadan ibaret değil/miş.
Türkiye'de maalesef iki kişi değil aileler, sülaleler evleniyor.
Zaten herkes bunun farkındadır. Ben çooook sonradan kabullendim.
Nasıl noktalamam gerektiğini bilmiyorum şuanda ama böyle.