“Karıncaların sesini duyan, elbette gönüllerin feryadını da duyar.” Mevlana

Resul-İ Ekrem ve dostları binek hayvanlarından iner inmez, yüklerini yere koydular ve daha sonra bir koyun keserek yemek hazırlamaları gerektiğinde karar kıldılar.

Birisi, “Koyunu ben keserim,” dedi.

Diğeri, “Derisini ben yüzerim” dedi.

Üçüncüsü, “Etini de ben pişiririm,” diye söze katıldı.

Resul-İ Ekrem de, “Odunu da, ben toplarım,” buyurdu.

Dostları, “Ey Allah’ın elçisi, siz zahmet etmeyip sakin bir köşede oturursanız, biz bu işlerin hepsini seve seve yaparız” dediler.

Resul-İ Ekrem, “Evet, yapabileceğinizi biliyorum fakat Allah, herhangi bir kulunun, kendi dostları ve arkadaşlarından özel imtiyazlarla ayrılarak seçkin bir vaziyette görünmesini sevmez,” buyurdu.

Sonra çöle doğru gitti ve çölden çalı çırpı toplayıp getirdi.