“Olmamış şeyleri soracağına, olmuşlardan ibret almaya çalış.” Hz. Ömer

Kibirli ve zengin birisi, kapısına gelen bir fakire bir şey vermediği gibi, onu hem paylar hem de kapıyı yüzüne kapatır. Zavallı fakir içlenip bir tarafa çekilir ve oturup ağlamaya başlar. Civardaki kör bir adam, onun ağlamalarını duyar ve kalkıp fakir adamın yanına gelir. Niçin böyle üzgün olduğunu ve neden ağladığını sorar.

Bunun üzerine fakir adam olanı biteni anlatır.

Kör, adamı teselli ederek üzülmemesini söyler. Ardından kendi evine gelmesini, evinde kalmasını, ekmeğini çorbasını kendisiyle paylaşmasını ister ve ısrar da eder. Fakir onun içtenliği ve ısrarı karşısında adamın teklifini kabul eder.

Kör ona karşı çok güzel bir konukseverlik gösterir. Fakirin hem karnı doyar hem de gönlü hoş olur. Gönlü öyle hoş olur ki, o hoşnutluk içinde, “Sen bana evini açtın, sen bana gönlünü açtın, Allah da senin gözünü açsın,” diye dua eder.

Gece olur, kör de bir gariplenir bir gariplenir ki, o gariplik içerisinde gözünden birkaç damla yaş akar; gözleri birden açılır, görmeye başlar.

Körün görmesi ile ilgili haber bir anda şehirde yayılır. Bu haber üzerine yer yerinden oynar. Bu haberi onu kapısından kovan, kovmakla kalmayan taşyürekli adam da duyar. İşin doğruluğunu anlamak için gözü açılan şahsa gelir.

“Çok şanslıymışsın. Gözün nasıl açıldı, kim açtı?” diye sorar.

“Hey! Seni gidi gafil seni, sen nasıl bir adammışsın ki, öyle bir mübarek zatı azarladın, üzdün, yüzünü yıktın! Doğan gibi asil bir kuşu bıraktın da baykuş ile meşgul oldun! Gözümün kapısını, senin yüzüne kapıyı kapattığın o kimse açtı.”

“Desene kendime yazık ettim! Öyle bir doğanmış ki kıymetini bilemedim… Bana değil sana nasip oldu; ben anlayamadım sen avladın,” der ve kıskançlıkla parmağını ısırır.

Dişini sıçan gibi hırsa batırmış kimse koca doğanı nasıl avlayabilir? İyilerin bastıkları toprak derman olur insanın gözünü bile açar. Ancak gözü kör olanlar o dermandan gafildirler, kıymetini ne bilsinler?