Şefaate Nail Olacaklar Kimlerdir?

Şefaat, Allahu Zulcelal’in insanlara olan ni’met ve rahmetlerinden biridir Abdullah b Omer (RA) şoyle anlatır: Tebuk Savaşı senesi idi Bir gece Resulullah (SAV) kalktı, namaza durdu Ashap toplanmışlar bekliyorlardı Namazı kıldıktan sonra onlara dondu ve şunları konuştu: “Bu gece bana benden once hicbir Peygambere verilmeyen beş şey verildi:

Benden önce her peygamber belli bir kavme gönderildi Ben ise bütün insanlara gönderildim.

Allah düşmanlanımızın kalbine korku saldı Bir aylık mesafede de olsalar bizden korkarlar.

Düşmandan alınan ganimetler bize helal kılındı. Benden önce gelen milletler ganimeti yemekten cekinirler, düşmandan aldıkları ganimetleri toplar yakarlardı.

Bütün yeryüzü bana mescit ve temiz kılındı. Namaz vakti nerede gelirse, su bulamazsam yeryüzünden teyemmüm eder, orada namazı kılarım. Benden öncekiler bundan çekinirlerdi. İbadetlerini sadece havralarda ve kiliselerde yaparlardı.

Beşincisi nedir biliyor musunuz? Her peygamber dünyada istedi.(Allah da istediklerini verdi) Ben ise isteğimi kıyamet gününe bıraktım. O da size ve kelimei şehadet getiren herkese şefaatimdir. (Tirmizi, İbn Mace)

Ebu Akil oğlu Abdurrahman (RA) şçyle anlatmıştır: “Bir heyetle Resulullah (SAV)'a gitmek üzere çıktım. Kapısına varınca develerimizi çökerttik. Hz Peygamber (SAV)'in yanına girerken dünyada en sevmediğimiz kimse o idi. Fakat yanından çıkarken (İslamla şereflendikten sonra) yanına gelenlerin içinde onu en çok seven biz olmuştuk. Bir ara bizden biri:

“Ya Resulallah! Rabb'inden Süleyman Peygamberin saltanatı gibi bir saltanat istemedin mi? deyince güldü, daha sonra: “Umarım ki Peygamberinize verilen Allah katında Süleyman Peygamber'in saltanatından daha üstündür Allah gönderdiği her peygamberin duasını kabul etti. Onlardan bir kısmı dünyada dua etti, istediği verildi.

Bazıları iman etmeyen asi kavmine beddua etti, helak oldular, Allah benim de dileğimi kabul etti, ben ahirete bıraktım, Kıyamet günü Rabb'im katında ümmetime şefaat edeceğim. (Taberani, Bezzar)

Enes (RA)’den rivayetle Hz Peygamber (SAV) şöyle buyurdu:

“Kıyamet gününde Sırat Köprüsü'nün başında durur, ümmetimin geçmesini beklerim. O sırada İsa (AS) gelerek:

“Ya Muhammed! İşte bütün peygamberler sana ricaya geldiler. Allah'ın ümmetleri amellerine göre ayırıp dilediği yere göndermesini, onların mahşerin öldürücü sıkıntısından kurtarmasını istiyorlar der. O gün insanlar gırtlaklarına kadar tere gömülürler. Mü'minlere serin bir hava olurken kafirleri tamamen öldürücü sıkıntılar kaplar Hz İsa'ya: “Ya İsa! Ben gelinceye kadar bekle! der giderim Arşı Ala'nın altına varınca hiç bir meleğin ve hiçbir peygamberin görmediği şeylerle karşılaşırım. O sırada Allah Cebrail'e vahy ederek (emir vererek): “Git Muhammed'e: Başını secdeden kaldır. Dilediğini iste İstediklerine şefaat et. Şefaatın kabul olunacaktır de buyurur. O zaman ümmetime şefaat ederim. Önce şefaate hak kazananlardan her doksan dokuz kişiden bir kişiyi kurtarırım. Rabb'ime yalvarmaya devam ederim.

Hatta Rabb'im bana: “Ummetinden bir gün dahi gönülden “La ilahe illallah deyip o imanla ölenleri dahi şefaatinle cennete koy! deyinceye kadar yerimden kalkmam (Ahmed b Hanbel)

Alıntıdır.