Konuşmayı bir şeyler yazmayı seviyorum.
Fakat gelin görün ki bir şey anlatırken insanları sıktığımı düşünüyorum. Ve bunu yaşatanın ailem olduğunu fark ettim. Hevesle bi şey anlatırken bi dur yorgunum nidalarıyla karşılaştım. O zaman dedim ki sus. Ve bu lise zamanıydı. 11. sınıftaki notlarıma baktım geçe bk gibi. İçimdeki bağıran ergene bi sus diyenler yüzünden içime kapandım. Kendi alanımda mutlu olmayı öğrendim. Üniversitede bir arakadşım hiç sıkılmıyor musun demişti. Dedim ki neyden sıkılacağım benim yaşam alanım bu. Hayallerimdeki insanlar sus demiyor bana. Kendi kendime konuşunca kendime deli de demiyorum. Odamda kimine göre salakça dans etmelerim benim için o kadar güzel ki. Şu sıralar bazı kadınların takabileceği kilo problemlerim var. İnanın iplemiyorum bile. Annemin zayıfla sağlık için dediği laflarını da duymuyorum. İstersem yaparım. Böyle böyle seviyorum işte kendimi. Kendime kendimi nefret ettiren herkese inat seviyorum. Kendimi mental açıdan ettiğim darpları bilseniz şu cümleyi kurmak için 20'li yaşlarımın sonunu beklediğim için tebrik edersiniz belki de. Olsun ben kendimi tebrik ediyorum. Bu zamana gelene kadr çok yıpratıldım. Bunun için gelgitlerim. Fakat artık olabildiğince azalttım kendimle savaşımı. İyi de oldu. =)