Türk edebiyatının önemli şairlerinden Ümit Yaşar Oğuzcan’ın 24 kez intihara kalkışmasıyla psikolojisi bozulan büyük oğlu Vedat, 6 Haziran 1973 günü Galata Kulesi’nden atlayarak yaşamına son verdi.

Mersin’in Tarsus ilçesinde 22 Ağustos 1926 tarihinde dünyaya gelen Ümit Yaşar Oğuzcan’ın çocukluğu acılarla geçti. Oğuzcan’ın henüz 3 yaşında ayağı kırıldı.
Şair, 4 yaşında mangala düşmüş, 5 yaşında 20 basamaklı bir merdivenden yuvarlanmış, 7 yaşında ise başına sandık kapağı düşürmüştü. Aynı dönemde kızamık geçiren Oğuzcan, hastalık sonucu kekeme kalmıştı. 14 yaşında apandisit, 30 yaşında ise bademcik ameliyatı geçiren ünlü şairin hastalıklardan etkilenen psikolojisi geri kalan hayatının hüzünle geçmesine sebep oldu.

Acılarından aldığı ilhamı kalemine döken şair mutlu bir evlilik yapsa da hüznüne galip gelemedi. Vedat ve Lütfü adında iki çocuk sahibi olan Ümit Yaşar Oğuzcan hayata çok uzaktı, “Yaşamdan çok ölümü seviyorum” diyerek bunu her seferinde dile getiriyordu.

Ölüme odaklanan, 24 kez intihara kalkışan ama başarılı olamayan Oğuzcan’ın büyük oğlu Vedat babasından beklediği ilgiyi hiçbir zaman göremedi. Vedat, babasını örnek alıp şiirler yazmaya çalışıyordu ama Oğuzcan kendi hüzünlü iç dünyasında yaşarken, ailesine yaşattığı duyguların farkında olmuyordu.

6 Haziran 1973 gününde Vedat henüz 17 yaşındayken bir fincan kahve ve konyak içip kendini Galata Kulesi’nin tepesinden boşluğa bıraktı. Sürekli intihar denemeleri yapan Ümit Yaşar’ın oğlu Vedat, "Baba, öyle intihar edilmez, böyle edilir." notunu bırakarak hayatını sonlandırdı.

Ümit Yaşar Oğuzcan oğlu Vedat’ın intiharının ardından şu dizeleri kaleme aldı;

6 Haziran 1973

Pırıl pırıl bir yaz günüydü

Aydınlıktı, güzeldi dünya

Bir adam düştü o gün Galata Kulesi’nden

Kendini bir anda bıraktı boşluğa

Ömrünün baharında

Bütün umutlarıyla birlikte

Paramparça oldu

Bir adam benim oğlumdu...

Gencecikti Vedat

Işıl ışıldı gözleri

İçi

Bütün insanlar için sevgiyle doluydu

Çıktı apansız o dönülmez yolculuğa

Kendini bir anda bıraktı boşluğa

Söndü güneş, karardı yeryüzü bütün

Zaman durdu

Bir adam düştü

Galata Kulesi’nden

Bu adam benim oğlumdu

“Açarken ufkunda güller alevden”

Çıktı, her günkü gibi gülerek evden

Kimseye belli etmedi içindeki yangını

Yürüdü, kendinden emin

Sonsuzluğa doğru

Galata Kulesi’nde bekliyordu ecel

Bir fincan kahve, bir kadeh konyak

Ölüm yolcusunun son arzusu buydu

Bir adam düştü

Galata Kulesi’nden

Bu adam benim oğlumdu

Küçüktü bir zaman

Kucağıma alır ninniler söylerdim ona

“Uyu oğlum, uyu oğlum, ninni”

Bir daha uyanmamak üzere uyudu Vedat

6 Haziran 1973

Galata Kulesi’nden bir adam attı kendini

Bu nankör insanlara

Bu kalleş dünyaya inat

Şimdi yine bir ninni söylüyorum ona

“Uyan oğlum, uyan oğlum, uyan Vedat”...