Hayatımızda her şey bitmeye mahkumdur ve bir ilişkiyi bitirmek zordur. Bazen bir şekilde bu durumdan korkulur, kaçınılır ama yine de olması gereken olur..

İlişkinin bitmesine rol oynayan bir çok sebep, etken olabilir ve ilişkiyi bitiren taraf oluruz bazen de yüzümüze söylenen taraf. Yine de ne olursa olsun bizler süreçte karmaşık duygular içinde oluruz ve genellikle hazırlıksız yakalanırız.. O andaki düşüncelerimiz yahut hissettiklerimiz doğru ya da yanlış diyemeyiz. Acı çeken yada çektiren taraf olduğumuz da bile genelde karşımızdakini suçlar ve ona öfke kusar, çok kızarız içimizde pişmanlık tohumları yer alır ve karşımızdaki kisiyi incitmek için hoyratça davranışlar sergileriz çünkü o bizim dünyamızı alt üst etmiştir.

Bazen yaşadığımız bu duyguların yoğunluğundan korkarız. Bir daha asla sevemeyecek ve sevilmeyecekmişiz gibi düşünürüz bu da bizi kaygılandırır. Kaybettiklerimizin geri gelmeyeceğinden korkarız ama yine de böyle davranmaya devam ederiz.

Sonrasında ya da o anda daha fazla pişmanlık oluşur, kaybedilen zamana, verilen emeğe, gösterilen çabaya pişman olunur, neden bu eziyeti yaşadığınızı sorgularız mantık var mıdır o anda bilmez tabi ki...

Sonuç ne olursa olsun hep karşı tarafı suçlamayı tercih ederiz. Yeteri kadar sevmemiş olmakla, kolay vazgeçmekle, hemen başka kollara koşmak için fırsat kollamış olmakla bu liste uzar gider...

İlişkiyi bitirenin aslında kim olduğu tartışması yapılır. İki taraf da diğeri yüzünden bittiğini iddia eder ve işler içinden çıkılmaz bir hal alır.

Peki bize bunu yaptıran gerçekte nedir kaygı mı, korku mu yada çok sevmek mi?

Neden karşı tarafı suçlamayı seçeriz?