Çocukken kendimce figürler çizer boyardım. Kendimce bi şeyler üretirdim. Psikolog incelese belki anlardı çocukken bile olsa içimdekileri. Şimdi bazı sanat eserlerine bakıyorum da onlar kadar olmasa da bir şeyler yapıyordum. Tabii devasa tablolar falan değil. Sonra Mandala hevesim başladı onunla birlikte tetiklendi kalem sevdam. Biraz olsun kafamın içindeki sesi susturabiliyordum. Ve artık yaşım ilerledikçe yaptığım bi aktivitelerin artık gereksiz olduğunu başıma kakıyorlar. Ne gerek var, para tuzağı bilmem ne. Elin çocukları başarılı ya. Onlara imkan verildi belki de ondan başarılı. Bu "başarısız", "vasıfsız" halimin tek sorumlusu ben miyim? Cidden mi?