Köpeği ile yaşayan bir genç, İstanbul’da bahçe katında bir daire kiralar. Dairenin önünde bir teras vardır. Yan dairede de ev sahibi yaşlı kadın ve oğlu oturmaktadır. İki dairenin teraslarından birbirine geçilebilmektedir.

Ev sahibinin oğlu, kiracı genç taşınırken ona şöyle der: “Köpeğinize ne olur dikkat edin, annemin tavşanına bir şey yapmasın. Annem yaşlı, o hayvana da çok bağlandı, tavşana bir şey olursa yaşayamaz. Tavşanın kafesi terasta duruyor, aman dikkat…”

Kiracı da dikkat edeceğini söyler.

Gel zaman git zaman, köpek ve tavşanın birbirileri ile hiçbir sorunu olmaz, beyaz tavşan da iyice büyür. Tavşan bazen kafesinde dururken bazen de terasta dolaşıyordur. Bir gece köpek, ağzında bir şey ile sahibinin yanına gelir. Sahibi bir de bakar ki köpeğin ağzındaki şey ev sahibinin beyaz tavşanı! Ölü ve çamur içinde!

Kiracı paniğe kapılır, ölü tavşanı alıp bir güzel yıkar, tüylerini saç kurutma makinesi ile kurutup kabartır ve usulca yan terasa süzülüp tavşanı kafesine bırakır. O gece, suç üzerine kalacak korkusu ile köpeği alıp annesine gider.

Bir hafta sonra döndüğünde ev sahibinin oğlunu görür. Genç kederlendir. Kiracı tedirgin bir şekilde ne olduğunu sorar. Ev sahibinin oğlu cevap verir: “Siz yoktunuz tabii, bilmiyorsunuz… Annem vefat etti.”

Kiracı suçlulukla yutkunarak sorar: Başınız sağ olsun, nasıl vefat etti anneniz?”

Ev sahibinin oğlu cevap verir: “Tavşanı beslemeyi unutmuşuz, hayvancağız ölmüş. Annemle birlikte tavşanı bahçeye gömdük. Ertesi sabah annem tavşanı hortlamış, kafesinde görünce kalbi dayanmadı zavallının…”
!