Ah Yazgıcım insan ne düşüneceğini de şaşırıyor bazen. Her adımda biraz daha uzuyor yol, her yaş biraz daha eksiltiyor insanı. Kayıpların, kazanımların terazisi şaşıyor, bir de ne olduğunu anlayamadıkların var asıl onlar hirpaliyor. Belirsizlik her zaman yorar insanı, arada kalmışlık, arafta sıkışmışlık...

Çekip almak istiyorsun kendini içine düştüğün o şeyden ama bir türlü dibini göremiyorsun cehennem azabı gibi dönüp dönüp baştan düşüyorsun o ateşin içine. Tüm zerren kül olana dek yanıyorsun da yine de gülümsüyorsun ya o gülüşün ne kadar büyük acı verdiğini kimse anlamıyor. Anlaşılmak gibi bir çaban da kalmıyor, insanlardan uzak kendi dünyasına çekilmiş kişiler bilirler bunu, hiçbir şey için gayretin kalmaz isteyen istediği gibi yorumlasın, bir şeyleri bir şeyler sansın sonra sandıklarına inansın herkese bir bahane gerekir çünkü. Sadece kendine inanan biri için ne kadar önemli olabilir ki bu mevzu?