Türkçemizde bazı kelimeler argo olarak dilimize yerleşmiş. Cümle içerisinde kullanırken argosuz anlamıyla kullanıldığında ne demek istediğimiz anlaşılmıyor argo hâliyle kullanmak zorunda kalıyoruz. İkili tartışmalarda üslup çok önemlidir. Ama bazen tartışmalarda gözlemlemişimdir. Argo veya küfür kullanmayan taraf kibar kibar karakterine, ailene, zekana, dış görünüşüne üstü kapalı hakaretler yağdırırken, seninle dalga geçerken, çok farklı bir dil kullanıyor. Örneğin: aptal demiyor da, farsça ve arapçadan dilimize yerleşmiş olan ''tevekkel' ve ''gabi''yi kullanıyor. Acaba bana iltifat mı etti ne dedi diye kara kara düşünüyorsun bir de bakıyorsun size hakaret etmiş. İkiyüzlüce kullandığı üslupla ahlaklı olunmuyor.. Açıkça aptal demeye cesaretin yoksa ikiyüzlü de olmayacaksın. En ağır küfürler de eril, yani kadın vücudu üzerinden ediliyor. Erkek icadı diyorum. Konuşmayı öğrenen erkek çocuğuna ilk öğretilen küfürdür. Sonra bu erkek çocuğu büyüyünce çevresinde bir erkeğin anasına küfür ettiğinde öfkesini ''ötekinin'' anası yoluyla kusuyor. Bunda bile cinsiyet ayrımcılığı var. Toplumda hayvanlara eziyet edenleri, kadınları ve çocukları öldürenleri, trafikteki magandaları görünce ağzımdan istemsizce küfür kaçtığı zaman pişman oluyorum. Bu ülkede sinirlerine hakim olabilmek çok zor.