Bu medyayı görüntüleyebilmeniz için üye olmanız ve üye hesabınızla oturum açmanız gerekmektedir.

Kalbim öyle kırık ki, gülümselerim sahte, konuşmalarım, mimiklerim.
Kalbimin o kırık yeri sanki hiç iyileşmeyecek gibi hissediyorum.
Her geçen gün kendi içimde daha da çıkmaza giriyorum.
Kimseye göstermeden, belli etmeden bu hissi taşımak çok ağır geliyor.
Gün içersinde hiçbir şey yapmak istemiyorum, zorluyorum kendimi.
Ne zaman birşeyler rayına oturur veya ben ne zaman bu duygudan kurtulurum bilmiyorum.
Hayatımın hatası hangisiydi? Nerede yanlış yaptım?
Gelecekte neler yaşayacağım, sürekli bu dürtüler, o onu dedi bu bunu dedi,
Neden böyle oldu zart zurt diye düşünürken buluyorum tüm gün kendimi.
Kaybolup gidiyorum sonra ekranın karşısında.
Uzanıyorum, duvarlara bakıyorum boş boş, dön başa, dön başa...
Eziliyorum bu hayatın altında, benliğimin altında eziliyorum.
Keşke kendimi, fikirlerimi, yaşananları çamaşırsuyuyla yıkasam şöyle.
Foşur foşur köpürtsem, sonra suyla durulasam, oh desem.
Mis gibi oldu, geçti gitti...
İyi hissetmeye, olanları düşünmemeye, gelecek için kaygı duymamaya, anı yaşamaya nasıl ihtiyacım var.
Hiçbir şeyden tat almıyorum.
27Nisan2022
01:02
sırçafanus.