İçimdeki bengüler

Dönüp dolaşıp aynı şeyleri yaşamamak için onca şey yaptım.
Hatalarımdan ders çıkarıp artık bazı davranışları bıraktım.
Sildim bazılarını.
Çevreyi değiştirdim.
Rahat hissettiğim yerlerde bulundum sadece.
Sevdiğim şeyler dışında çok az şey yaptım;
yaptığım her şeyi seviyordum.

Fakat tekrar ve yine ve yeniden bir şeyle karşılaştım, bu, aynı yalanlardan biriydi.
Önceden "öyle şey mi olur" diyenler mevzubahis cümledeki "öyle şey"i yaptılar.
Bense tekraren aynı şeyi yaşamış oldum.
Arkadaşlıklar, dostluklar, sevgililikler, tanışmışlıklar; hepsinin sonu tek yere çıktı - ihanete.
Nasıl oluyodu bu ?
Nasıl olur bunlar ?
Şöyle ki, önce senle ittifak yapıp diğerlerine cephe alanlar sana bir şey olunca, elinde olmadan uzak kalınca karşılarına aldıkları kişileri az kalsın yanlarına alıyorlar. Gerçi, az kalsın değil, öyle zaten.
Yaptıklarımı yapamadıkları için kurban ediliyormuşum.
Benleyken bana düşman kesildiler.
Gözdeyken, bir hiç oldum.
Aranmam, sorulmam.
Artık bir hiçim onlar için.
Zamanında olanlar bu kadar erken unutuldu.
Balık hafıza denir ya, insan hafıza diye değiştirilmeli o söz.

Diyeceklerim bu kadar.
Ve galiba ara vermem lazım.
Kafam kaldırmıyor artık...

Yapacaklarımı söyledim.
Sıra yapmadıklarımda.