Bazen Kanadın Kırılır....

Kuş çift kanatla uçar. Tek kanatla sadece çırpınır.

Hayat da biraz böyle. İnsan tek başına güçlü olabilir, ayakta durabilir, hatta yol da alır. Ama bazı yollar vardır ki, yalnız yürünmez. Çünkü mesele yürümek değil, yük taşımaktır. Ve bazı yükler paylaşılmadığında ağırlaşır, insanı yavaşlatır, hatta durdurur.

Bazen de kırılır kanadı insanın. Uçmak ister ama eskisi gibi yükselmez. İşte o anlarda, yanında olanın değeri anlaşılır. Çünkü biri eksildiğinde, diğeri sadece tamamlamak için değil, birlikte yeniden uçmayı hatırlatmak için vardır.

İki kanat dediğimiz şey aslında iki insan değildir sadece. Bazen bir dosttur, bazen bir omuz, bazen de sadece sessizce yanında duran bir varlık. Biri düştüğünde diğeri tutar, biri yorulduğunda diğeri sabreder. Ve en önemlisi, biri vazgeçmeye yaklaşırken diğeri hatırlatır

Biz buraya birlikte geldik.

Tek kanatla uçmaya çalışan insanlar vardır. Güçlü görünürler, kimseye ihtiyaçları yokmuş gibi yaşarlar. Ama geceleri içlerinden geçen o sessiz cümleyi kimse duymaz
Keşke biri olsaydı… ya da keşke kırılan kanadım iyileşebilseydi.
Çünkü insanın en büyük ihtiyacı anlaşılmaktır. Ve bazen, önce kendi yarasını sarmayı öğrenmektir.

Çift kanat demek, sadece birlikte olmak değildir. Aynı yöne bakabilmektir. Biri uçarken diğeri aşağı çekiyorsa, o da uçuş değildir, sürüklenmektir. Gerçek denge, iki kanadın aynı ritimde hareket etmesidir.

Belki de bu yüzden bazı insanlar hayatımızda kısa süre kalır. Çünkü herkes aynı yöne bakmaz. Herkes aynı yükü taşıyamaz. Ama doğru kanadı bulduğunda insan… işte o zaman gerçekten uçar.

Ve o uçuşta, ne korku kalır ne de yalnızlık. Sadece gökyüzü olur...

Kanadım sana değil… zamana emanet......