Sen Bir Allah De

“Susmak mana eksikliğinden değil, belki mananın derinliğindendir.” Mevlana

Zamanın birinde bir çoban varmış. Bu çoban, padişahın kızına âşık olmuş. Onunla evlenebilmek için her şeyi göze almış ve başlamış bu işin çaresin aramaya. Garip çobanın ilk aklına gelen, o zamanın âlimini bulup ondan yardım istemek olmuş.

Âlimi bulmuş ve demiş ki: “Ben padişahın kızına âşık oldum. Ne yapıp ne edip onunla evlenmem lazım, bana yol göster, ocağına düştüm.”

Âlim, “Bu iş çok zor evladım. Sen garip bir çoban o padişah kızı,” demiş.

“Olmaz mutlaka onunla evlenmem lazım, bana bir nasihat et, bir çare bul.”

“Çok mu seviyorsun sen bu kızı?”

“Evet çok…”

“Ne dersem yapacak mısın?”

“Yaparım söz.”

“Dinle beni o zaman, derhal şehrin girişine gidecek ve kapısına oturup hiç kalkmadan, uyumadan orada bekleyeceksin. Sana kim soru sorarsa tek cevabın Allah olacak.”

Öğüdünü alan çoban hemen şehrin kapısına oturmuş. Çok geçmeden bir tüccar gelmiş. “Selamün aleyküm, “ demiş.

“Allah.”

“Sen deli misin?”

“Allah.”

Cevap alamayan tüccar gitmiş. Sonra gelen giden ne sormuşsa tek cevabı. “Allah” olmuş. Çobanın ünü yayılmış. Onu şehirde çok muhterem bir âlim olarak tanımışlar. Bu söylenti padişahın kulağına gitmiş. Padişah da toparlanıp hemen ziyaretine girmiş, “Hocam buralarda yazık size!” demiş.

“Allah.”

“Sizi sarayımda görmek bana şeref verir. “

“Allah.”

“Hatta size akraba olmak isterim bir kızın var sizde uygun görürseniz izdivacınız bize şereftir. “

“Allah,” demiş. Sonra da “istemem,” demiş.

Bunu duyan âlim, çobana sormuş: “Evladım istediğin oldu işte neden istemiyorsun?”

Çoban cevap vermiş: “Yalan yere, dünya hevesi için buraya geldim; sadece “Allah” dedim ve en büyük isteğim kabul oldu. Ben şimdi O’nu bırakıp nasıl başkasını severim?”